Loslaten

12 mrt 2010 2 reacties

door trea65 inDaar denk ik dan aan

Niets is moeilijker in het leven dan leren loslaten, en dan vooral je kinderen.
Ik geef heel eerlijk toe, ik vind het verschrikkelijk moeilijk.
Het liefst zou ik er altijd zijn om hun pad te effenen, en te proberen hun leven zo makkelijk mogelijk te maken.

Maar inmiddels ben ik er wel achter dat dit niet goed is, kinderen moeten kansen krijgen om dingen fout te doen, van hun fouten leren ze. Maar ook al weet ik dit donders goed, het blijft gewoon moeilijk.
En toch, ze kunnen het, ze hebben ons als moeder heus niet altijd nodig.
En als je naderhand die koppies ziet als ze zelfstandig iets voor elkaar hebben gekregen, dat is met geen pen te beschrijven, om nog maar niet te spreken van de trots die je zelf voelt als ze iets zelfstandig tot een goed einde hebben gebracht.

Maar zorgen hou je denk ik altijd wel, hou los je ze ook hebt gelaten.
Ik zie dat nu wel weer aan mijn ouders toen ik 2 weken geleden ineens werd afgevoerd in de ambulance.
De klap die dat teweegbracht bij ze, want ja je bent wel hun kind.

Morgen gaat Berry naar Rotterdam, helemaal alleen gaat hij de stad in naar de Gamesworkshop, (een winkel waar ze dingen verkopen die te maken hebben met zijn hobby) Hij heeft er enorm veel zin in, en ziet er totaal niet tegenop nadat hij afgelopen maandag al met succes naar het Zadkine in Rotterdam is geweest met het OV.
Ik vind van mezelf dat ik me ook heel stoer er doorheen sla, ik doe alsof het de gewoonste zaak van de wereld is (Is het natuurlijk ook)hoewel ik blij zal zijn als hij morgenavond weer met zijn lange lijf op de bank hangt.

Tja loslaten, makkelijker gezegd dan gedaan.

Heerlijk als je ze nog zo onder je vleugels kan houden.