13 jaar
18 mrt 2010 1 reactie
inkinderen
13 jaar geleden om deze tijd (ik schrijf deze blog om 08.15 uur)kreeg hij zijn allereerste badje, om een klein uurtje later voor het eerst me naar huis te mogen. Wat had het lang geduurd eer hij er was, de bevalling niet hoor, die verliep vlotjes, maar de zwangerschap duurde 42 weken.
En dat viel tegen want omdat ik bekkeninstabiliteit had werd er in een vroeg stadium al besloten door de verloskundige dat we met 38 weken de bevalling zouden gaan inleiden. Maar ze had even buiten de gynaecoloog gerekend die dit absoluut geen goed plan vond, en zei dat het beter was om het gewoon af te wachten.
Dus dat deden we dan ook braaf, wachten tot 6 maart want dan was ik uitgerekend, maar al wat er kwam 6 maart, geen kindje.
Op den duur werd ik iedere morgen huilend wakker omdat ik die nacht weer geen weéén had gehad.
Maar toen opeens s’ avonds even na 9 uur begonnen ze dan eindelijk, dus op naar Dirksland, waar het wachten was op de magische 10 centimeter, en die schoten dus mooi niet op.
Om kwart voor 1 werd de verloskundige het zat, ik moest maar lekker onder de douche gaan staan, om wat te ontspannen.
Nou ik was nog niet nat, of ik dacht dat ik moest drukken.
Ik kroop zowat in de tegeltjes van de kramp.
Dus ik werd drijfnat weer onder de douche vandaan geplukt, kreeg een nachtpon over me hoofd gegooid en werd op het bed gepland.
Ja, en toen was het gelukkig zo gebeurd, hoewel toen leek het wel een eeuwigheid, het eerste wat ik zag van mijn kindje was het feit dat hij een jongetje was, die werd me zo bijkans in me neus geduwd.
Wat een geluk, weer een kereltje.
Zijn naam: Casper
Een klein, rimpelig (omdat hij zo lang in mijn buik had gezeten was zijn huidje erg uitgedroogd) maar ontzettend mooi mannetje, die nu 13 jaar later is uitgegroeid tot een kanjer van een knul.
En dat groeien zal voorlopig nog wel even doorgaan.
Hij heeft op medisch gebied nogal het e.e.a. moeten doorstaan, maar heeft zich er glorieus doorheen geslagen.
Mijn kanjer, met geen pen te beschrijven hoeveel ik van hem hou en hoe trots ik op hem ben.
Tijdens het kerstconcert 2009
mrt 18, 2010 @ 19:34:56
Je prachtige mannetje al een flinke kerel van 13 geworden. En zo terecht dat je trots bent op hem.
Wat moet het vreselijk geweest zijn dat hij zo lang op zich liet wachten. Ik ben het wel met de gyn eens dat een kind beter geboren kan worden op zijn eigen gekozen dag. En Cas had nog even tijd nodig, dat is gebleken.
Ook ik had erge bekkeninstabiliteit tijdens de laatste 2 zwangerschappen. Dacht altijd dat dit onder invloed van de meisjeshormonen was, omdat mijn 2 jongsten meisjes zijn. Bij de jongens had ik er geen last van. En het blijft idd een zwakke plek he.
Gefeliciteerd met je jarige zoon Trea. Hij heeft een vreselijk lieve moeder gekozen!