Eindelijk eruit

22 jun 2010 2 reacties

door trea65 inBeter worden

Eindelijk eruit, ja dat kan ik nu wel zeggen.
Na heel wat getouwtrek tussen internist en chirurg is afgelopen vrijdag toch mijn galblaas verwijderd.

Nadat ik begin maart door de internist was doorgestuurd naar de chirurg bleek dat beide heren het niet met elkaar eens waren.
Meneer de chirurg vond dat ik niet echt A-typische klachten had voor een patiént met galblaas problemen, en Meneer de internist vond van wel.

Ik moest het nog maar eens een maandje aankijken vond de chirurg.
Oké dacht ik jij bent de dokter en zal het wel weten.
In de tussentijd ook nog genoten van een vakantie in Duitsland, en ja hoor op de laatste dag liet het vettere eten zich wreken, en had ik weer een galaanval.

De internist was hier helemaal mee in zijn nopjes, zeker omdat ook mijn leverwaardes aangaven dat het niet goed zat.
Nu kon de chirurg niet meer om een operatie heen vond hij.
Maar nee, zei de chirurg, ik wil toch eerst nog een keer met een echo naar de galblaas laten kijken.
Eer ik dus weer een echo had gehad, en vervolgens weer terug was bij de chirurg waren er weer 2 weken voorbij, en ik maar wachten in spanning.

Tot ik dan eindelijk te horen kreeg dat hij er toch maar uit moest, dus eerst een afspraak maken bij de POS-poli, en dan daar kreeg ik al te horen dat het 18 juni zou gaan gebeuren.

Dat duurde dus nog ruim 2 weken eer het zover was.
Het spannende wachten kon beginnen, ik zag vreselijk tegen de operatie op, was zo bang dat er van alles fout zou gaan.
Heb dan ook heel wat traantjes gelaten.

Eindelijk was het dan zover vrijdag 18 juni moest ik mij om half 8 melden op de afdeling chirurgie.
met frisse tegenzin kwam ik daar aan, en hoorde dat ik pas als 2de aan de beurt zou zijn.
Dit betekende dus in de praktijk dat ik pas om 10 uur richting de OK ging.

Eer ik helemaal zover was was het kwart voor 11, en ja toen was ik in een scheet en een zucht onder zeil.
Om het volgende moment (in werkelijkheid was het 2 uur later) wakker te worden met ontzettend veel pijn.

Ik kon ook alleen maar kreunen dat alles zo’n zeer deed, ik kreeg van de verpleegkundige te horen dat dit kon kloppen want het was allemaal niet helemaal volgens het boekje gegaan.
Het was nogal moeilijk geweest.
Vervolgens kreeg ik tot 2 keer toe een flinke lading morfine toegediend, wat volgens mij niet hielp, want de pijn bleef.
Maar goed, van die morfine werd ik wel vreselijk misselijk, en ja hoor het werd kotsen natuurlijk.
Man, ik heb in mijn leven nog nooit zoveel en makkelijk gespuugd als op die dag.
Ze zijn 2 uur met me in de weer geweest om me enigzins op gekaalevaterd naar de afdeling te krijgen, in de tussentijd nog een katheter gehad, want het kon ook aan een volle blaas liggen dat ik zo misselijk was.

Alles bij elkaar ben ik 5 uur onderweg geweest, en om bij 3 uur kwam ik op de afdeling terug.
Ard kwam rond half 4 met de jongens op bezoek, en mijn ouders kwamen ook even langs.
Ik was blij om ze te zien, maar viel telkens in slaap.
Zodat ik ze op een gegeven moment maar naar huis heb gestuurd.

Later he bik ondanks de misselijkheid toch nog een half beschuitje binnen kunnen houden, en de rest van de avond en nacht veel geslapen.
gelukkig mocht ik zaterdagochtend naar huis.
En nu is het een kwestie van opknappen.

Al met al ben ik toch ruim 4 maanden zoet geweest sinds ik in februari die eerste galaanval kreeg