Nadat ik begin maart door de internist was doorgestuurd naar de chirurg bleek dat beide heren het niet met elkaar eens waren.
Meneer de chirurg vond dat ik niet echt A-typische klachten had voor een patiént met galblaas problemen, en Meneer de internist vond van wel.

Ik moest het nog maar eens een maandje aankijken vond de chirurg.
Oké dacht ik jij bent de dokter en zal het wel weten.
In de tussentijd ook nog genoten van een vakantie in Duitsland, en ja hoor op de laatste dag liet het vettere eten zich wreken, en had ik weer een galaanval.

De internist was hier helemaal mee in zijn nopjes, zeker omdat ook mijn leverwaardes aangaven dat het niet goed zat.
Nu kon de chirurg niet meer om een operatie heen vond hij.
Maar nee, zei de chirurg, ik wil toch eerst nog een keer met een echo naar de galblaas laten kijken.
Eer ik dus weer een echo had gehad, en vervolgens weer terug was bij de chirurg waren er weer 2 weken voorbij, en ik maar wachten in spanning.

Tot ik dan eindelijk te horen kreeg dat hij er toch maar uit moest, dus eerst een afspraak maken bij de POS-poli, en dan daar kreeg ik al te horen dat het 18 juni zou gaan gebeuren.

Dat duurde dus nog ruim 2 weken eer het zover was.
Het spannende wachten kon beginnen, ik zag vreselijk tegen de operatie op, was zo bang dat er van alles fout zou gaan.
Heb dan ook heel wat traantjes gelaten.

Eindelijk was het dan zover vrijdag 18 juni moest ik mij om half 8 melden op de afdeling chirurgie.
met frisse tegenzin kwam ik daar aan, en hoorde dat ik pas als 2de aan de beurt zou zijn.
Dit betekende dus in de praktijk dat ik pas om 10 uur richting de OK ging.

Eer ik helemaal zover was was het kwart voor 11, en ja toen was ik in een scheet en een zucht onder zeil.
Om het volgende moment (in werkelijkheid was het 2 uur later) wakker te worden met ontzettend veel pijn.

Ik kon ook alleen maar kreunen dat alles zo’n zeer deed, ik kreeg van de verpleegkundige te horen dat dit kon kloppen want het was allemaal niet helemaal volgens het boekje gegaan.
Het was nogal moeilijk geweest.
Vervolgens kreeg ik tot 2 keer toe een flinke lading morfine toegediend, wat volgens mij niet hielp, want de pijn bleef.
Maar goed, van die morfine werd ik wel vreselijk misselijk, en ja hoor het werd kotsen natuurlijk.
Man, ik heb in mijn leven nog nooit zoveel en makkelijk gespuugd als op die dag.
Ze zijn 2 uur met me in de weer geweest om me enigzins op gekaalevaterd naar de afdeling te krijgen, in de tussentijd nog een katheter gehad, want het kon ook aan een volle blaas liggen dat ik zo misselijk was.

Alles bij elkaar ben ik 5 uur onderweg geweest, en om bij 3 uur kwam ik op de afdeling terug.
Ard kwam rond half 4 met de jongens op bezoek, en mijn ouders kwamen ook even langs.
Ik was blij om ze te zien, maar viel telkens in slaap.
Zodat ik ze op een gegeven moment maar naar huis heb gestuurd.

Later he bik ondanks de misselijkheid toch nog een half beschuitje binnen kunnen houden, en de rest van de avond en nacht veel geslapen.
gelukkig mocht ik zaterdagochtend naar huis.
En nu is het een kwestie van opknappen.

Al met al ben ik toch ruim 4 maanden zoet geweest sinds ik in februari die eerste galaanval kreeg

Cola en koffie zijn nog steeds uit den boze, en ik moet zeggen ik mis het niet echt.
Wat ik wel moeilijk vond is om meer om mezelf te gaan denken, en niet alleen het eraan denken, maar het uitvoeren viel ook niet mee.
Mensen om mij heen (mijn gezin) vonden het wel eens moeilijk dat ik een stapje minder hard rende voor ze en dat ze het zelf moesten doen.
Maar van lieverlee raken we er allemaal een beetje aan gewend.

Vooralsnog vind de chirurg trouwens dat mijn galblaas mag blijven zitten, en dit is iets waar mijn internist het helemaal niet mee eens is.
Ik heb me hier na het doktersbezoek vreselijk druk om gemaakt, maar ook besloten dat als ik terug moet komen in mei en ze gaan weer zo zitten emmeren dat ik dan zeg dat ze dat maar samen moeten uitvechten en niet over mijn hoofd heen.

Al met al dus weer een stuk beter, maar nog niet helemaal zo als ik zijn moet.

Vorige week was ik aan het rond surfen op het net, en plotseling kwam ik op een site en het leek wel of er zo’n klein pingetje af ging in mijn hoofd.
Of een lampje dat ging branden.
Ja, dit is waar ik al jaren naar op zoek ben, dit lijkt me leuk om iets mee te gaan doen.
Direct nog veel meer aan het surfen en er een heleboel over gaan lezen.
En ja, ik besloot om er gewoon voor te gaan, maarrrr ik had er wel spullen voor nodig.
Dus die maar besteld, normaliter heb je dingen die je besteld via internet de andere dag binnen, maar in dit geval ging dat even anders.
Vrijdag om 6 uur kreeg ik pas een mail dat de spullen verstuurd waren, zucht!!
Nog wachten tot na het weekend dus, maar goed als het binnen is kan ik gelijk aan de slag, dan is er vast 1 moeilijk iets niet meer zo moeilijk.

Maar dan nog geheim houden wat het gaat worden, dat zal nog wel even duren, en het brand op mijn tong, soms moet ik hem echt bijna afbijten om het niet te zeggen, of mijn vingers in toom houden om het niet te typen, maar het lukt nog steeds.
Voor hoelang weet ik niet.

En het leuke is iedereen is zo benieuwd, en dan ben ik weer bang dat als ik het straks wel vertel ze zoiets hebben van “O dat maar, moest je daar nou zo moeilijk en geheimzinnig over doen” en dan krijg ik alweer de neiging om het toch maar te vertellen, maar ik doe het niet, ik doe het niet.

Deze keer ook geen plaatje erbij, anders zou ik de boel verraden

Op de middelbare school heeft hij na een moeizame start toch zijn draai gevonden, is niet speciaal met iemand bevriend, maar kan met de meeste jongelui redelijk opschieten.

En nu is hij dan 16 jaar, kan me mijn zwangerschap nog zo goed herinneren, die was vreselijk, en de bevalling is helemaal een verhaal apart, maar als ik zie wat ik er voor terug gekregen heb.

Ook van deze zoon kan ik met geen pen of toetsenbord beschrijven hoeveel ik van hem hou en hoe trots ik op hem ben.

Berry gefeliciteerd lieverd.

Dus dat deden we dan ook braaf, wachten tot 6 maart want dan was ik uitgerekend, maar al wat er kwam 6 maart, geen kindje.
Op den duur werd ik iedere morgen huilend wakker omdat ik die nacht weer geen weéén had gehad.
Maar toen opeens s’ avonds even na 9 uur begonnen ze dan eindelijk, dus op naar Dirksland, waar het wachten was op de magische 10 centimeter, en die schoten dus mooi niet op.

Om kwart voor 1 werd de verloskundige het zat, ik moest maar lekker onder de douche gaan staan, om wat te ontspannen.
Nou ik was nog niet nat, of ik dacht dat ik moest drukken.
Ik kroop zowat in de tegeltjes van de kramp.
Dus ik werd drijfnat weer onder de douche vandaan geplukt, kreeg een nachtpon over me hoofd gegooid en werd op het bed gepland.
Ja, en toen was het gelukkig zo gebeurd, hoewel toen leek het wel een eeuwigheid, het eerste wat ik zag van mijn kindje was het feit dat hij een jongetje was, die werd me zo bijkans in me neus geduwd.

Wat een geluk, weer een kereltje.
Zijn naam: Casper
Een klein, rimpelig (omdat hij zo lang in mijn buik had gezeten was zijn huidje erg uitgedroogd) maar ontzettend mooi mannetje, die nu 13 jaar later is uitgegroeid tot een kanjer van een knul.
En dat groeien zal voorlopig nog wel even doorgaan.

Hij heeft op medisch gebied nogal het e.e.a. moeten doorstaan, maar heeft zich er glorieus doorheen geslagen.

Mijn kanjer, met geen pen te beschrijven hoeveel ik van hem hou en hoe trots ik op hem ben.

Tijdens het kerstconcert 2009

Ik ga er maar van uit dat hij niet beseft wat een verdriet die woorden eigenlijk doen.
Hij heeft het gewoon verdient, al maanden is er geen land met hem te bezeilen, hij is hondsbrutaal, en respecteert geen enkele regel in huis.
Als we er wat van zeggen krijgen we een grote mond, en wil meneer een discussie aangaan.
Discussies van die aard drukken we gelijk de kop in, maar vanmorgen is hij te ver gegaan, hij was zo vreselijk brutaal, dat ik hem gezegd heb dat hij als hij uit school kwam direct door kon naar zijn kamer.

Daar zit hij dus nu, hevig verontwaardigd omdat ik het niet met hem uit wil praten.
Tenminste ik wil met met hem praten, maar niet op zijn voorwaarde.
Die zijn namelijk uitpraten, het goedmaken en dan beneden blijven.
Hij vind namelijk dat als hij sorry heeft gezegd dat de straf dan niet meer nodig is.
Nou dus niet hij heeft straf tot aan het eten.

Het valt niet mee om een puber in huis te hebben

Maar inmiddels ben ik er wel achter dat dit niet goed is, kinderen moeten kansen krijgen om dingen fout te doen, van hun fouten leren ze. Maar ook al weet ik dit donders goed, het blijft gewoon moeilijk.
En toch, ze kunnen het, ze hebben ons als moeder heus niet altijd nodig.
En als je naderhand die koppies ziet als ze zelfstandig iets voor elkaar hebben gekregen, dat is met geen pen te beschrijven, om nog maar niet te spreken van de trots die je zelf voelt als ze iets zelfstandig tot een goed einde hebben gebracht.

Maar zorgen hou je denk ik altijd wel, hou los je ze ook hebt gelaten.
Ik zie dat nu wel weer aan mijn ouders toen ik 2 weken geleden ineens werd afgevoerd in de ambulance.
De klap die dat teweegbracht bij ze, want ja je bent wel hun kind.

Morgen gaat Berry naar Rotterdam, helemaal alleen gaat hij de stad in naar de Gamesworkshop, (een winkel waar ze dingen verkopen die te maken hebben met zijn hobby) Hij heeft er enorm veel zin in, en ziet er totaal niet tegenop nadat hij afgelopen maandag al met succes naar het Zadkine in Rotterdam is geweest met het OV.
Ik vind van mezelf dat ik me ook heel stoer er doorheen sla, ik doe alsof het de gewoonste zaak van de wereld is (Is het natuurlijk ook)hoewel ik blij zal zijn als hij morgenavond weer met zijn lange lijf op de bank hangt.

Tja loslaten, makkelijker gezegd dan gedaan.

Heerlijk als je ze nog zo onder je vleugels kan houden.

Ik ben ook zo’n type van, nu heeft het lang genoeg geduurd het moet nu maar over zijn.
Maar helaas gaat dat op het moment even niet op, en trekt mijn lichaam zich niks aan van wat er zich in mijn hoofd afspeelt.
Het volgt volledig zijn eigen plan, af en toe geeft het mij een dagje dat het heel goed gaat, en ik dus niet helemaal moedeloos kan worden.
Maar de volgende dag geeft het zeer duidelijk te kennen dat we wel op de goede weg zitten, maar er vooralsnog niet zijn.

Alleen al het feit om hieraan te moeten toegeven is moeilijk.
Tuurlijk het is niet het einde van de wereld, en er zijn altijd ergere dingen, maar feit is ik kan even niet zoals ik zou willen.En dat valt niet mee.

Niet om dramatisch te doen, maar ik begrijp mensen die na bijv. een hartaanval hun lichaam niet meer vertrouwen ineens een stuk beter.
Ook bij mij speelt het gevoel dat mijn lijf me even in de steek heeft gelaten, en als een donderslag bij heldere hemel ineens zijn hakken in het zand heeft gezet.
De angst om weer die pijn te krijgen is nog wel aanwezig, en zeker het feit dat dit s’nachts gebeurde hielp daar niet aan mee.
Ik slaap normaal altijd bloot, en toen de ambulance zou komen heb ik vlug ergens een nachtpon en onderbroek uit de kast gerukt.
Dit maakte wel dat ik dus de eerste paar dagen dat ik thuis was niet zonder nachtpon durfde te slapen.
Ondertussen doe ik dat wel weer, dus dat geeft wel aan dat die angst ook langzaam een plekje heeft gekregen.

Maar op het gebied van eten is het hetzelfde liedje.
In principe mag ik alles eten van de dokter, volgens hem kom ik er vanzelf wel achter wat wel en niet kan.
Nou inderdaad, gisteravond nam ik 3 lepeltjes chocoladevla, en daar heb ik dus de hele avond en nacht last van gehad.

Koffie, ik durf het niet, moet er niet eens aan denken trouwens heb er geen trek in.
Wat trouwens wel heel typisch is, sinds ik dus zo’n last kreeg van mijn maag, heb ik ineens veel minder hoofdpijn.
Of dat nou komt door geen koffie meer te drinken, of door de maagzuurremmers ik weet het niet.
Maar feit is wel dat ik minder last heb.

Al met al heb ik een hoop tijd om na te denken, en ben tot de slotsom gekomen dat ik best wel veel van mijn lijf hou, en daarom zal proberen om er beter naar te gaan luisteren, en het belangrijkste voor nu tijd nemen om te GENEZEN

Gelukkig wel een groen thema gevonden, want ja dat blijft toch mijn kleur.
En morgen gewoon weer verder zoeken en proberen.

Nog even een up-date, terwijl ik dit bovenstaande zat te typen ging er ineens een lichtje branden, ik geloof dat ik de extra pagina’s gevonden heb.
Haha de aanhouder wint

Allebei mijn kinderen zijn in maart geboren, van beide heb ik niet zulke leuke zwangerschappen gehad.
Ik had bekkeninstabiliteit, en kon heel moeilijk lopen, de wintermaanden had ik dus veel binnen gezeten, en de muren kwamen onderhand op me af.
Maar toen het in februari wat beter weer werd ging ik toch heel voorzichtig weer een rondje met de hond lopen.
Wat mij toen zo opviel waren de bloembollen die aarzelend hun kopjes boven de grond uitstaken.
Nieuw leven in de natuur, net als het nieuwe leven dat in mij groeide, destijds was dat voor mij heel speciaal om te zien.
en nog steeds kan ik intens genieten van het feit dat ik de krokusjes, narcissen, en sneeuwklokjes na een lange winter op zie komen.